می ترسم

مضطربم و با آن که می ترسم و مضطربم

باز با تو تا آخر دنیا هستم

می آیم کنار گفتگویی ساده

تمام رویاهایت را بیدار می کنم

و آهسته زیر لب می گویم: برایت آب آورده ام تشنه نیستی؟!

فردا به احتمال قوی باران خواهد آمد

تو پیش بینی کرده بودی که باد نمی آید

با این همه دیروز

پی صدایی ساده که گفته بود بیا

                                        رفتم

تمام راز سفر فقط خواب یک ستاره بود

خسته ام از راه

                      می آیی همسفرم شوی ...؟!

گفتگوی میان راه حتی بهتر از تماشای باران است!

توی راه از راز پروانه سخن می گوییم

توی راه خواب هامان را برای بابونه های دره یی دور  تعریف می کنیم

باران هم که بیاید

خیس از خنده های باران می خندیم

بعد هم به راهی می رویم که سهم ترانه و تبسم است

مشکلی پیش نمی آید. کاری به کارما ندارند

نه کرم شب تاب  

                        نه کژدم زرد

وقتی دستمان به آسمان برسد

وقتی که بر آن بلندی بنفش بنشینیم

دیگر دست کسی هم به ما نخواهد رسید

می نشینیم برای خودمان قصه می گوییم

تا کبوتران کوهی از دامنه ی رویاها به لانه برگردند

غروب است ...

با آن که سخت مضطربم

بازبا تو تا آخر دنیا خواهم ماند ...

نوشته شده در دوشنبه 6 خرداد 1387 و 11:05 ق.ظ توسط حسین

ویرایش شده در دوشنبه 6 خرداد 1387 و 10:05 ق.ظ